Wimke Rovers: diamant bij St.

Op 22 april staat Wimke Rovers in het centrum van de belangstelling. Op die dag vieren we als muziekvereniging St. Cecilia zijn bijzondere jubileum: zestig jaar lid!
Voor Wim en Ciska is het trouwens een dubbele feestdag want zij zijn die dag ook op de kop af 41 jaar getrouwd.

Wim en Ciska ontvangen mij heel gastvrij in hun gezellig ingerichte woning aan de Petuniastraat. Beiden zijn vlotte vertellers en de herinneringen aan zestig jaar St. Cecilia borrelen vlot op. Wim, altijd gek geweest van de harmonie, herinnert zich nog dat zijn vader ook lid was van de vereniging. ,,Maar ik was op mijn tiende jaar al wees en mijn vijf zusters, mijn twee broers en ik werden bij familieleden grootgebracht. Ikzelf, als derde in de rij van acht kinderen, groeide op bij een oom en later bij opoe.’’

Enige muzikant Kort na de oorlog, hij was toen zestien, mocht hij aspirant lid worden. ,,Ik was de enige van ons gezin die muziek maakte, de anderen waren allemaal zangers. Ik trommelde op alles wat los en vast zat.’’ Het was ook in die tijd al gebruikelijk om muziekles te halen, maar de toenmalige directeur Michels vond dat voor Wim niet nodig. Toch herinnert hij zich dat hij van collega-muzikant Louis Verzantvoort zijn eerste les kreeg. ,,Dat was nog in de brouwerij aan de Dorpsstraat, daar waar nu de Likkepot staat.’’ Namen van bekende Rosmalenaren trekt Wim uit zijn geheugen. Pietje Verstegen, Jo van Hoof, Wim Langens, Jo van de Velden, Jan Noppen, Toon van Balkom, allemaal mensen die hun stempel door de jaren heen op de cultuur in Rosmalen hebben gedrukt.

Altijd op repetitie Van de intussen duizenden repetities die er in die zestig jaar waren heeft Wim er slechts enkele gemist, hij is een bijzonder trouw lid. ,,Het was ook altijd gezellig om erheen te gaan. Met een glimlach op zijn gezicht verhaalt hij over de maandagse repetities in Café Juliana in de Stationsstraat. De uitspanning werd jarenlang geleid door Toontje en Marietje Hermens ofwel Toontje de Smid, later opgevolgd door Toos en Piet Steenbakkers, in de volksmond het café van den Blinde Piet. Wim weet nog dat er na de repetities door een vaste groep muzikanten en het complete bestuur flink werd nageborreld. Dat ging altijd door tot in de kleine uurtjes, van een sluitingstijd wilde niemand weten. ,,Totdat de politie ons een keer allemaal op de bon slingerde. Gelukkig nam Jan Heijmans die voor zijn rekening.

Muziek met plezier Ik heb 35 jaar bij Heijmans gewerkt, eerst op de wals en later in de wegmarkeringen. Op een gegeven moment moest ik voor mijn werk in de kost in Casteren. Dat kwam slecht uit want we moesten op concours en Lambert Heijmans, die zijn vader Jan als voorzitter was opgevolgd, vond dat ik niet gemist kon worden. Hij regelde het zo dat ik ’s maandags na mijn werk werd opgehaald en na de repetitie weer teruggebracht.’’

Eigenlijk gold al die jaren al dat je muziek met plezier maakt bij St. Cecilia. ,,We moesten een keer een serenade brengen op de gouden bruiloft van Jan van Alebeek in Hintham. We hadden Anna van de Elzen beloofd dat we in haar café aan de Graafseweg na afloop nog een mars zouden brengen. De beloning was een kratje bier. Toen dat leeg was hadden we geen zin om naar huis te gaan, dus gingen we met een man of tien terug naar de bruiloft van Van Alebeek. Daar hebben we nog gespeeld en nog veel meer gedronken.’’

De pastoor van Lith St. Cecilia speelde indertijd ook jaarlijks op het plein in Lith. De pastoor daar vond dat zo leuk dat hij de muzikanten uitnodigde voor een drankje. ,,We hebben hem van alle drank afgeholpen, het jaar daarop werden we niet meer uitgenodigd!’’ De vereniging trok in die tijd ook al eens de grens over naar België voor marswedstrijden. ,,Op de terugweg kwamen we een kermis tegen en Jan Heijmans wilde ons allemaal in de draaimolen. Maar dat vond de kermisexploitant niet zo ’n goed idee. Toen zijn we maar naar Weert gereden waar we van Jan een diner kregen aangeboden. Voor hem was de Harmonie pure ontspanning, hij was er bijna altijd bij.’’

Liefhebber marsmuziek Door de jaren heen heeft Wim heel wat directeuren (zoals de dirigenten toen werden genoemd) bestuursleden en muzikanten zien komen en gaan. Ook de ups en downs heeft hij meegemaakt. ,,De fusie met Hintham heeft volgens hem al bij al niet veel opgeleverd, er zijn uiteindelijk weinig muzikanten van overgebleven.’’ Dat neemt niet weg dat hij nog steeds met heel veel plezier naar de repetities en optredens gaat. ,,Ik heb er wel vertrouwen in dat we weer op de goede weg zitten, zeker nu we Geert Jan als tamboer maître hebben. Hij gaat ongetwijfeld weer aandacht aan marsmuziek besteden, daar hou ik van.’’

Geweldige hobby Ciska:,,Onze Wim heeft er een geweldige hobby aan. Repetities en optredens gaan op alles voor, verjaardagen slaat hij er voor over. Hij is ook zuinig op zijn spullen, in al die jaren heeft hij maar vier vellen kapot gehad.’’ Wim:,,Vroeger hadden we geen koffer voor het instrument, dus toen leden ze ook meer. Iedere week de trom poetsen met koperpoets, dat was geen lolletje.’’ Ciska heeft haar man nooit een strobreed in de weg gelegd, integendeel. ,,We gingen ook altijd samen naar het Ceciliafeest, maar dat is de laatste jaren wat minder geworden. De leden zijn natuurlijk ook allemaal jonger.’’ Mijn plezier om bij de vereniging te zijn is er niet minder om geworden. Ik ga altijd nog even graag naar de repetitie en de optredens. Ik weet zeker dat dat zo blijft. Zolang ik kan blijf ik lid en actief muzikant.’’ Op 22 april viert Wim zijn vierde jubileum bij Muziekvereniging St. Cecilia. Wim, geboren op 22 maart 1930 is dan 77 jaar. Niemand die het hem aanziet. Ongetwijfeld zullen velen hem en Ciska van harte de hand gaan drukken.

Herman van Dinther

<< Terug