Blog Column

Maandag 12 december 2016

The most wonderful time of the year...


Door Marieke Spierings

Uit praktisch oogpunt sta ik doordeweeks op mijn vrije woensdagmiddag de kerstboom in elkaar te knutselen. Druk geweest met werk, managen van gezin en huishouden, de muziekvereniging  en alles wat op de klep valt als je eigenlijk wat vrije tijd hebt gepland in het weekend.

Heerlijk vind ik het die decembermaand, ik mag me graag omwentelen in de sfeer van warmte met overal kerstlichtjes, warme chocomel, samen zijn, kerststol met roomboter en de meest geijkte kerstliedjes. Emotioneel zo week als een natte krant word ik ervan en ik vind het zalig.

Heel optimistisch heb ik me dan ook van tevoren bedacht om samen met mijn gezin het huis in kerstsfeer te brengen. Samen zetten we dan de boom op, doen net of het sneeuwt door sneeuwvlokken op het raam te tekenen, steken de openhaard en de kaarsjes aan en ploffen tevreden onder een dekentje op de bank en gaan moe maar voldaan zitten staren naar de kerstlampjes in de boom. Uiteraard heb ik dan van dit hele idyllische tafereel wat filmpjes opgenomen om er een trailer van te knutselen en we dit jaar eens een echte originele digitale kerstkaart hebben. In mijn hoofd zie ik een beeld van zo’n perfect warme-kabeltruien-gezin en kunnen we zo in de kersteditie van de Libelle.

Beteuterd sta ik dan ook in mijn eentje op woensdagmiddag de takken van die megakunstboom uit te vouwen. “Waarom wilde ik toch in vredesnaam zo’n grote, dikke boom?”, sta ik me nu te bedenken. “Oh ja, straks moet ik nog even boodschappen doen, op tijd koken, want we hebben vanavond repetitie en over de stofzuiger ben ik al drie keer bijna gestruikeld dus daar moet ik ook nog iets mee”. Mijn jongste zoon roept al weken: “Mam wanneer zetten we de kerstboom?” en nu het zover is besluit hij na drie takken dat hij eigenlijk liever bij een vriendje gaat spelen. Mijn andere zoon en dochter zijn op school en mijn man naar zijn werk. Het mooie plaatje in mijn hoofd valt per direct in duigen en de supergave kersttrailer hou je van me tegoed..........volgend jaar ofzo denk ik.....

Als ik enigszins in zelfmedelijden dreig te zwelgen is er voor mij maar één goede remedie: muziek. Snel zoek ik op Spotify een kerstplaylist....oe heerlijk, “it’s the most wonderful time of the year” zweeft door de huiskamer. De lampjes werken mee door niet in de knoop te gaan zitten en eigenlijk is het maar goed dat er niemand thuis is, want na luidkeels meegezongen te hebben met Mariah Carey en Bing Crosby ben ik klaar. Prachtig is ie onze kerstboom!

Op weg naar de boodschappentas kom ik langs mijn saxofoon. Het lijkt wel of hij zachtjes tegen me fluistert: “Vanavond heb je repetitie en er ligt een heel pak nieuwe muziek”. Oh ja, dus de boodschappen moeten even wachten en speel ik “Schindlers List” en vast een stukje uit “Harry Potter”. Pfjoeh, dat vraagt nog wat oefening hier en daar, maar wel helemaal my cup of tea die filmmuziek. Daar krijg ik energie van.

Na een sprintje door de Jumbo, kerstdozen sjouwen, stofzuigen, de was opvouwen, koken, de keuken opruimen en hup hup hup naar Perron-3 plof ik moe maar voldaan met saxofoon op mijn stoel in het harmonieorkest. Geen warm dekentje, prachtige kerstboom, chocolademelk of kabeltrui om me heen te bekennen. Wel zijn er veertig medemuzikanten, mijn man op trompet, mijn oudste zoon op de trombone en is er uiteraard onze muziek. Ik zucht eens diep en kan maar één conclusie trekken; “It’s the most wonderful time of the year, het hele jaar door!”